Откарах доведения си баща по спешност в болницата след инфаркт. Дъщеря му беше твърде заета, за да го посети.
Заведох доведения си баща в спешното рано една студена, тиха сутрин — от онези, в които тишината тежи на гърдите ти, още преди да осъзнаеш защо. Той беше получил инфаркт у дома, държеше се за гърдите и повтаряше, че е „добре“, докато потта се стичаше по лицето му. Не спорих с него. Помогнах му…
